Wie ik ben

Jarenlang nam ik alle afslagen — maar vijf minuten per dag voor mezelf, dat was ondenkbaar. Ik stond mijlenver van mijn authentieke zelf, en dat hield ik niet vol.

Ik kon niet anders dan het roer omgooien. De verstilling in te gaan. Grenzen aan te geven. Langzaam kwam ik tot antwoorden en inzichten waar ik me beter bij voelde. Het was tijd voor mij.

In de avonduren van 2018 begon ik met een cursus handlijnkunde bij Ellen Duim — die uitgroeide tot een driejarige opleiding Handlezen in Amsterdam. Het heeft me zoveel gebracht: plezier, inzicht, ontmoetingen en ervaringen die ik niet had willen missen.

Een paar jaar eerder was het nog ondenkbaar geweest dat ik een stap voor mezelf zou zetten — zeker op dit vlak. Ik houd namelijk ook oprecht van praktisch, analytisch en wetenschappelijk denken. Ik kom uit een journalistengezin, waarin voor jezelf denken een belangrijk credo was.

Eenmaal Tijd gevonden, ben ik alles gaan lezen en beluisteren over wat ik nog niet kende. Steeds meer besefte ik: uit dit alles mag ik mijn eigen mening opmaken. Het is oké om een eigen mening te hebben — al is daar best wat aan voorafgegaan.

Zodra ik ervoer wat een handlezing voor een ander kan betekenen — die herinnering aan jezelf — kon ik niet anders dan mijn eigen praktijk beginnen. Het zijn altijd prachtige, oprechte gesprekken geweest, met een enorme verdieping op jezelf. Dat er zoveel mogelijk is vanuit je eigen kracht, is ontzettend waardevol.

Vandaag werk ik voornamelijk met vrouwen die staan waar ik ooit stond. Slimme, capabele vrouwen die alles hebben gegeven — en zich nu afvragen: wie ben ik nu?

Ik ken die vraag van binnenuit, en ben er in mijn eigen reis vaak tegenaan gelopen — uitdagend, soms eenzaam, en tegelijk verhelderend. Dat hoeft niet alleen. Die tijd is voorbij. Het is tijd om elkaar te versterken.